Po swojemu.Albo razem.

Możemy stosować zadania z podziałem ról i wyznaczać czas wypowiedzi. Dzięki temu oboje mają okazję ćwiczyć, a rozmowa nie zamienia się w monolog. Można też zamieniać role w trakcie ćwiczenia, aby każdy przećwiczył zarówno zadawanie pytań, jak i odpowiedzi.

Nie zawsze, ale podstawowy kierunek zajęć powinien być wspólny. Duże różnice celów mogą sprawić, że wygodniejsza będzie praca indywidualna. Warto porównać konkretne tematy, które obie osoby chcą ćwiczyć, zamiast oceniać zgodność na podstawie ogólnych deklaracji.

Możemy omówić zmianę formatu, jeżeli pozwalają na to terminy i skład grupy. Najpierw warto ustalić, co w dotychczasowej formie nie działa. Przed zmianą sprawdzimy, czy problemem jest tempo, liczba uczestników czy rodzaj ćwiczeń.

Sposób organizacji i rozliczenia takiej sytuacji trzeba uzgodnić przed rozpoczęciem zajęć. Nie zakładam automatycznie, że nieobecność jednej osoby oznacza zmianę ceny dla pozostałych. Sposób pracy w danym tygodniu zależy od ustaleń dotyczących grupy, dlatego lepiej omówić to zawczasu.

Możemy pracować na wspólnym zagadnieniu, lecz pozwolić każdemu wybrać własne przykłady. To pomaga zachować rozmowę między uczestnikami bez sztucznego ujednolicania treści. Możemy dobrać wspólne sytuacje komunikacyjne, a przykłady i słownictwo dopasować do każdej osoby.

Tak, krótkie ćwiczenia indywidualne mogą przeplatać się z zadaniami w parach. Ważne, żeby wspólny czas nadal służył wszystkim uczestnikom. Wspólne zadanie nie wyklucza krótkiej informacji dotyczącej tego, co konkretnie możesz poprawić.

Tak, możemy po rozmowie omówić najważniejsze błędy i dobre rozwiązania. Nie musi to oznaczać przerywania każdej wypowiedzi w jej trakcie. Pomaga podsumowanie kilku najważniejszych obserwacji zamiast przerywania każdej wypowiedzi osobno.

Znajomość może ułatwiać rozmowę, ale równie ważne są zbliżony poziom i oczekiwania. Przed startem dobrze omówić, czego każda osoba potrzebuje. Znajomość innych osób może ułatwiać start, ale warto zadbać też o podobny poziom i gotowość do pracy.

Możemy zacząć od mniej wymagających sytuacji albo rozważyć lekcje indywidualne. Docelowy sposób nauki powinien pomagać Ci mówić, a nie zwiększać napięcie. Możemy zacząć od krótszych wypowiedzi i stopniowo przechodzić do rozmów z większą liczbą uczestników.

Nie zawsze, bo zadania bywają różne. Dobieramy jednak aktywności tak, aby żadna osoba nie pozostawała wyłącznie słuchaczem. Znaczenie ma także trudność pytań i to, czy każdy ma szansę odpowiedzieć na własnym poziomie.